A AVOA AURELIA

Era desas avoas das que xa quedan poucas.

Avoas que, a pesares do sufrimento vivido ao longo de case un século, manteñen a súa forza e a súa presenza na casa materna, a casa da aldea. Penso que esa casa xa non ten alma, fáltalle moito, fata ela. Era unha muller forte, nai de trece fillos e avoa de non sei cantos netos, supoño que viviu penurias na posguerra que probablemente non valorei ou, coma moitas veces nesta vida, cheguei tarde a facelo.

A morte da miña avoa paterna foi unha experiencia vital e incluso espiritual. Non sei que forza me levou a, uns meses antes da súa despedida, ter esa imperiosa necesidade de compartir con ela íntimos momentos na aldea; momentos nos que puiden comprobar e compartir a súa soidade, un sentimento moi humano pois estaba a facer memoria e reconto da súa vida ; isto é tamén humano, tanto que penso que todos vivimos de lembranzas. Din que levo moito dela.

Experimentei intensamente ese intre no que o meu corpo e o meu corazón me arrimaron a ela. Aprendín da súa forza, nese seu corpo que se esfumaba;asombrábame o seu tesón despois de terse despedido de Xavier, e sobre todo valoraba o seu sentido do humor que nunca perdeu. Fun testemuña das súas confesións e sobre todo do seu papel de nai, transmitíndome o infinito amor que sentía por canda un dos seus fillos, lembrando incluso anécdotas de moitos dos netos.

E sorprendíame a capacidade que tiña para descubrir, non sei porqué estraño motivo, os aspectos principais da miña vida, era como unha deusa, incluso penso que admiraba a forma de vida desta moza contemporánea e postmoderna. Coma muller, transmitiume ese respecto que se debe transmitir entre mulleres de distinta xeración.

Paréceme xusto dedicarlle unhas ringleiras a avoa Aurelia, porque as avoas son as columnas vertebrais que asemellan ser eternas. Avoa, síntote en cada recanto.

Romy Vázquez Veiga
Santiago de Compostela, 29 de maio de 2007