ROMYJEAN

Siempre he pensado que viajar en un buque de carga siendo un poco pasajero y otro poco tripulante debe ser algo admirable....una valija pequeña, un cuaderno, un libro de poemas....me despierto cada día con el ansia de la FUGA. CORTAZAR

Wednesday, May 30, 2007

TESTOSTERONA

EL BLOG DE LAS PRE-REGLITICAS O PRE-LOCURA VITAL
Hola a tod@s:
Os preguntareis el porqué de este apartado alternativo que roza lo surrealista en mi blog. La explicación, por supuesto tiene nombre femenino:SILVIA, la persona que me animó a publicar mis brillantes ideas matutinas en esos días especiales de luna lunera..........
Así pues además de crear unos renglones profeministas, he de presentar a la SILVI, mi alma gemela y decirle de paso que sin ella mis últimos 4 meses de 2006 y 6 de 2007 hubiesen sido totalmente distintos.
Silvia, es una de esas personas que parece que han formando parte de tu entorno toda la vida, pero que no te habías dado cuenta de que existe hasta que un buen día, dos buenos amigos te la presentan, y dices, vaya!! porqué no me la habrán presentado antes!!
Pues nada a continuación se abre el foro para todas aquellas mujeres que, como Silvia y yo, se cabrean con media humanidad , maldicen la vida, y por supuesto, despotrican contra todo elemento masculino sin piedad:
× Por supuesto, el título de este apartado TESTOSTERONA hace referencia a esa hormona masculina.....porque en realidad el apartado se dedica a la comunidad que más nos marea
× La testosterona, según nuestras conclusiones, debería ser vendida en botes individuales, de hecho Silvia y yo vamos a estudiar la posibilidad de construir una fábrica de botes de testosterona
× Aunque ninguna de las dos es química ni farmacéutica estamos seguras de que en el mundo postmoderno en el que vivimos, donde la información es muy fácil de encontrar, la enciclopedia libre Wilkipedia podrá ayudarnos en la búsqueda de la fórmula de la testosterona
× Estamos seguras de que su venta será un éxito porque como dice Silvia, “a unos les sobra y a otros les falta”
× De hecho en esos subidones antitestosterona que tenemos las mujeres en los momento pre-reglíticos, bueno, y en muchos otros momentos, ir a la tienda a comprar un bote de testosterona podría ser la solución o ”mano de santo” para muchas y variadas situaciones en la vida que nos hacen llorar
× Es que hemos reflexionado mucho sobre ello y la venta de testosterona incluso pensamos debería ser subvencionada por el Estado porque, si continua en aumento el nº de mujeres que a menudo sufren las consecuencias de ese desequilibrio de testosterona entre la comunidad masculina, llegará un momento en que dicha comunidad pasará a estar en peligro de extinción
× Por ende la hormona masculina también se extinguirá
× Así mismo y en paralelo, Silvia y Romy tienen en mente constituir un número de teléfono gratito, el 0015, para situaciones de emergencia cuando las personas del sexo femenino deseen denunciar abusos verbales machistas o de todo tipo como las frases siguientes:
×
- Te has relajado ya después de tu DIA de neura?
- Que has hecho el fin de semana, me has sido fiel nena?
- Lo nuestro no puede ser, tengo novia pero, cuando repetimos?
- Eres mi cruz
- Soy un cabrón, pero te gustan los cabrones…no ?
- Solo soy tu amigo (jaja, esto es lo que más gracia me hace)


En fin…..se aceptan ideas

Tuesday, May 29, 2007

A AVOA AURELIA







Era desas avoas das que xa quedan poucas.
Avoas que, a pesares do sufrimento vivido ao longo de case un século, manteñen a súa forza e a súa presenza na casa materna, a casa da aldea. Penso que esa casa xa non ten alma, fáltalle moito, fata ela. Era unha muller forte, nai de trece fillos e avoa de non sei cantos netos, supoño que viviu penurias na posguerra que probablemente non valorei ou, coma moitas veces nesta vida, cheguei tarde a facelo.

A morte da miña avoa paterna foi unha experiencia vital e incluso espiritual. Non sei que forza me levou a, uns meses antes da súa despedida, ter esa imperiosa necesidade de compartir con ela íntimos momentos na aldea; momentos nos que puiden comprobar e compartir a súa soidade, un sentimento moi humano pois estaba a facer memoria e reconto da súa vida ; isto é tamén humano, tanto que penso que todos vivimos de lembranzas. Din que levo moito dela.

Experimentei intensamente ese intre no que o meu corpo e o meu corazón me arrimaron a ela. Aprendín da súa forza, nese seu corpo que se esfumaba;asombrábame o seu tesón despois de terse despedido de Xavier, e sobre todo valoraba o seu sentido do humor que nunca perdeu. Fun testemuña das súas confesións e sobre todo do seu papel de nai, transmitíndome o infinito amor que sentía por canda un dos seus fillos, lembrando incluso anécdotas de moitos dos netos.
E sorprendíame a capacidade que tiña para descubrir, non sei porqué estraño motivo, os aspectos principais da miña vida, era como unha deusa, incluso penso que admiraba a forma de vida desta moza contemporánea e postmoderna. Coma muller, transmitiume ese respecto que se debe transmitir entre mulleres de distinta xeración.

Paréceme xusto dedicarlle unhas ringleiras a avoa Aurelia, porque as avoas son as columnas vertebrais que asemellan ser eternas. Avoa, síntote en cada recanto.

Romy Vázquez Veiga
Santiago de Compostela, 29 de maio de 2007

Monday, May 28, 2007

El circo de la vida

La Vida Es Solo Una Rueda Donde Todos Reímos Y Lloramos Disfrazados De Payasos;
Algunos Se Ponen Una Máscara, Otros Solo una Peluca, Los Más Nunca Se LaS Cambian

Cambia tu máscara , Quita la peluca, Y sólo danza La rueda de la vida

Romy (inspirasao matutina)

28/5/07


"Siempre, antes de realizar un sueño, el alma del mundo decide comprobar todo aquello que se aprendió durante el camino. Hace esto no porque sea mala, sino para que podamos, junto con nuestro sueño, conquistar también las lecciones que aprendimos mientras íbamos hacia él. Es el momento en que la mayor parte de las personas desiste. Es lo que llamamos, en el lenguaje del desierto, morir de sed cuando las palmeras ya aparecieron en el horizonte"....

El Alquimista